ว่างก็ลองเงี่ยหูฟังเสียงบรรพบุรุษบ้าง บางที ท่านอาจพร่ำบอกย  ฝากภาษาไทยไว้ด้วยเด้อ...ลูกหลานไทยเอ๊ย! เดี๋ยวนี้ ได้ข่าวฝรั่งและญี่ปุ่นหลายคนย  มันเก่งภาษาไทยมากกว่าเราไม่ใช่รึ?

เรื่องวันภาษาไทยนั้นย  ส่วนใหญ่เรารู้กันแต่เพียงว่า ตรงกับวันที่ 29 กรกฎาคม ของทุกปีย  อาจเคยรู้เคยอ่านประวัติความเป็นมาบ้าง แต่ก็ออกจะเป็นทางวิชาการย  ลองอ่านการเล่าถึงที่มาของวันนี้แบบไม่เป็นวิชาการสักหน่อยครับ ดังได้เกริ่นไว้ตั้งแต่ศุกร์ที่แล้ว เรื่องหนังสือ มะเร็งขึ้นสมองย  บันทึกวาระสุดท้ายในชีวิตของผู้ก่อตั้งบริษัทสื่อสิ่งพิมพ์ระดับใหญ่อย่าง อมรินทร์พริ้นติ้ง

ตอนเรียนปี 2 มีการจัดอภิปรายหน้าพระที่นั่ง เมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2525 เกี่ยวกับเรื่องการเรียนการใช้ภาษาไทยที่ถูกต้อง ซึ่งผมและเพื่อนๆ ปี 1-2 ก็เขย่งยืนอยู่หลังห้องปี 4 ผู้อภิปรายท่านหนึ่งคือ อาจารย์ย  ม.ล.บุญเหลือ เทพยสุวรรณ ท่านขอพระราชทานพระบรมราชานุญาตอภิปรายเป็นภาษาสามัญ ซึ่งเข้าทางของ อาจารย์ ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช พอถึงคราวท่านขึ้นมาอภิปรายก็ต่อว่า ม.ล.บุญเหลือ ว่าเป็นครูบาอาจารย์ภาษาไทยได้ไง เมื่ออภิปรายต่อหน้าพระที่นั่งก็ต้องใช้ราชาศัพท์ให้เป็นตัวอย่าง เกิดเป็นวิวาทะย่อยๆ หน้าพระที่นั่ง จากนั้นพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวจึงมีพระราชดำรัส คนฟังก็ได้ความรู้ ความสนุก และรู้สึกมีบุญที่ได้ฟังพระราชดำรัส ต่อมาทางราชการได้ถือเอาวันนี้เป็นวันภาษาไทยแห่งชาติขึ้นเมื่อไม่กี่ปีมานี้...

ครับ อยากกล่าวว่า เพียงบันทึกส่วนตัวใครคนหนึ่ง ก็สามารถให้เราสืบสาวประวัติศาสตร์ร่วมทางสังคมได้ แล้วใครจะนึกว่า หนุ่มนักศึกษาอักษรศาสตร์แห่งรั้วจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยคนหนึ่ง ผู้ รู้สึกมีบุญที่ได้ฟังพระราชดำรัส ต่อมาจะกลายเป็นบุคคลสำคัญของวงการสื่อสิ่งพิมพ์ไทย

ภาษา ที่สุดแล้ว หาใช่เพียงภาษาไม่ หากมันยังคือ ชีวิต เพราะภาษาเป็นเครื่องมือ พาสาร จาก ชีวิตสู่ชีวิต ภาษายังคือแรงบันดาลใจย  ภาษายังคือเลือดเนื้อทางวัฒนธรรมสังคม

ภาษายังคือพลังชีวิต ดังที่ได้เป็นพลังชีวิตแก่บุคคลตัวอย่าง ชูเกียรติ อุทกะพันธุ์

ภาษาไทย หรือวันภาษาไทยแห่งชาตินั้น มิได้มีความสำคัญเฉพาะครูย  นักเรียน นักเขียน นักกวี นักข่าว นักแต่งเพลง เพียงเท่านั้น หากยังเป็นวันสำคัญของคนไทยทุกอาชีพ ผู้รักความเป็นไทย!

กุลา กรกุหลาบ